Omdat het bloed nu eenmaal kruipt waar het niet gaan kan en een mens zijn dagen ook maar zolang kan vullen met satanische slachtrituelen (lees: de scharrelkippen begonnen op te geraken) besloten een drummer van gewapend beton, een zanger met een klok waarbij de lokroep van een bronstig wild zwijn verbleekt, een bassist met een vijs te weinig en een gitarist met een snaar te veel dat er weinig anders op zat dan een band met ballen, genre scrotum elephantiasis, op te richten. Daddy Was Wrong brengt old school hard rock met hoekige riffs, een dreunende ritmesectie en een krachtige oerschreeuw, samengebald in snedige songs die ondanks alle invloeden getuigen van een eigenzinnig geluid, een geluid dat nadrukkelijk van nee blijft schudden terwijl alle anderen beaat ja knikken. Bij voorkeur te beluisteren met het volume op 11 (als uw inwendige Quasimodo bij deze klassieke referentie niet duchtig aan het klokkenspel begint te sleuren, dan zult u de klepel wellicht nooit weten hangen)!